شاید این سوال هم برای شما پیش آمده باشد که “1 1 در 1 1 کنیم” یا اینکه چه میزانی از تمرین کوهنوردی بهینه است. یکی از اشتباهات رایج در بین کوهنوردان این است که برنامه های خود را بر اساس تمرینات سایر ورزش ها مانند دوندگان ماراتن تنظیم می کنند که نتیجه آن هم در بسیاری از مواقع به جای نتیجه گیری با بیش تمرینی و حتی آسیب دیدگی همراه خواهد بود. در این نوشته به ذکر نکاتی می پردازیم که دیدگاه شما را در این زمینه روشن خواهد کرد.
به طور کلی دو روش تمرینی برای رشته کوهنوردی برشمرده شده است:
کوهنوردی برای کوهنوردی را می توان به عنوان دیدگاه کلاسیک تمرین کوهنوردی برشمرد. کوهنوردان نسلهای قبل به خصوص عقیده دارند که خود کوهنوردی بهترین تمرین کوهنوردی به شمار می رود که البته این دیدگاه صحیح است اما می توان به آن نقدهایی وارد کرد. نقدهای زیر را مد نظر داشته باشید:
البته همچنان باید گفت که با وجود همه این موارد بهترین تمرین کوهنوردی خود کوهنوردی است. به طور مثال در اکثر منابع اشاره شده است که پنجاه درصد تمرینات شما به عنوان یک کوهنورد باید در فضای کوهستان صورت پذیرد.
در روش تمرین برای کوهنوردی از انواع تمرینات کمکی برای بهبود آمادگی جسمانی یک کوهنورد بهره گرفته میشود که می توان به موارد زیر اشاره کرد:
نکته مهم این است که ترکیب این تمرینات بنا به خط سیر هر ورزشکار می تواند متفاوت باشد.
در اینجا باید مجددا اشاره کنیم که هیچ تمرینی نمی تواند جای فعالیت اصلی یعنی کوهنوردی و صعود در طبیعت را بگیرد. عوامل مانند:
از جمله مواردی هستند که روش کلاسیک تمرین را در مرکز تمرینات یک کوهنورد یا سنگنورد طبیعت قرار خواهد داد.
با این حال در بعضی از دوره های تمرین شما نیاز دارید که بیشترین حضور در طبیعت را داشته باشید. به طور مثال مارک تواییت در کتاب خود با عنوان اکستریم آلپینیسم به فاز شبیه سازی اشاره کرده است. در این فاز تمرینی کوهنوردان باید تا حد امکان برنامه های شبیه به برنامه اصلی خود انجام دهند.
والری بابانوف ، کوهنورد برجسته روس به سه تا پنج هزار متر ارتفاع گیری در هر هفته به عنوان تمرین پیش از برنامه های شاخصش اشاره می کند. همینطور بسیاری از کوهنوردان برجسته جهان در مرحله پایانی قبل از برنامه اصلی خود فاز شبیه سازی را مدنظر قرار می دهند. فاز شبیه سازی می تواند به شکل زیر باشد.
یکی از موضوعات مهم در پاسخ به سوال “چند روز در هفته کوهنوردی کنیم؟” بحث ریکاوری است. کوهنوردی به دلیل حرکت در شیب به طور فزاینده ای(حتی سه برابر بیشتر از کفی) عضلات را در گیر می کند. مساله اصلی در برنامه ریزی تمرینی ریکاوری-محور بودن است. به بیان ساده اگر بدن شما ریکاوری کافی ندارد باید از حجم تمرینات خود کم کنید وگرنه با بیش تمرینی یا به قول پیش کسوتان “کوه زدگی” روبرو میشوید.
یکی از اشتباهات رایج در بین کوهنوردان به خصوص علاقمندان به صعودهای سرعتی فشار آوردن در تمام برنامه هاست. به طور کلی صعود با فشار بالا باعث میشود نیازتان برای ریکاوری به شکل تصاعدی افزایش یابد.
اگر هر جلسه کوهنوردی در حال فشار آوردن هستید، مطمئن باشید که سریعترین راه را برای بیش تمرینی و آسیب دیدن انتخاب کرده اید. قانون ۲۰-۸۰ در ورزش را بخوانید:
اگر از خواب روزانه خود می زنید تا صبح زود برای کوهنوردی بروید و بقیه روز احساس خستگی دارید، یک جای کارتان اشتباه است. خواب نقش مهمی در ریکاوری و بهبود بدن دارد. کمبود خواب به صورت پشت سرهم با عوارضی روبرو خواهد بود و روند رشد شما را مختل خواهد کرد. حتما ۷ تا ۹ ساعت خواب مفید به همراه یک چرت کوتاه (۱۵ دقیقه ای) عصرگاهی داشته باشید.
در مورد تغذیه نیز توجه ویژه ای لازم است. توجه داشته باشید که کوهنوردان به دلیل درگیری بشتر عضلات به پروتئین بیشتری نسبت به دونده ها نیاز دارند. وعده غذایی پس از هر جلسه تمرین را جدی بگیرید. البته باید به طور کلی رژیم غذایی مناسب یک ورزشکار داشته باشید.
پاسخ به این سوال به عوامل زیادی بستگی دارد. اگر به هدف سلامتی کوهپیمایی می کنید ۲-۳ جلسه و هر جلسه ۱ تا ۲ ساعت با شدت متوسط را هدف بگیرید. با این حال برای اهداف حرفه ای بهتر است بر اساس میزان افزایش ارتفاع در هفته تمرین کنید.
منابع کمکی: uphillathlete
برچسب:
نویسنده: موزیک دان