مقایسه مسیر شمالی و جنوبی اورست: کدام بهتر است؟

بیش از ۱۸ 1 صعود شده و البته چند مسیر نیمه کاره در قله 1 وجود دارد. با این حال اکثر صعودها از دو مسیر 1 در سمت نپال (گردنه جنوبی) و مسیر شمال شرقی در سمت تبت چین (گردنه 1) انجام می شوند. هر دوی این مسیرها مزایا و معایب خاص به خود را دارند. البته تا سالها قبل یعنی تا حدود سال ۲۰۰۷ روندی شکل گرفته بود که به دلیل هزینه های کمتر تا حدود ۱۰۰۰۰ دلار، تمایل کوهنوردان برای صعود به مسیر شمالی در حال افزایش بود. اما پس از آن محدودیت های مختلف از جمله محدودیت به دلیل کرونا و … باعث شد مسیر جنوبی به عنوان راه ترجیحی در بین برگزارکنندگان تور و همچنین کوهنوردان شناخته شود.

در ادامه این مطلب به 1 دقیق تر این دو مسیر می پردازیم. این می تواند برای کسانی که در صدد صعود به اورست در سالهای آتی هستند مفید باشد. همچنین محدودیت ها هم عموما به دلیل نیاز به توسعه اقتصادی رفع می شوند. پس امیدوار باشید، کوله پشتی به پشت انداخته و کوهنوردی کنید.

مسیر گردنه جنوبی

مزایا	معایب
قدری گرمتر از شمالی	روز قله قدری طولانی تر است
سفر زیبا و دیدنی به کمپ اصلی	ناپایداری آبشار خمبو
دسترسی آسان به روستاها برای ریکاوری	ازدحام به خصوص در روز قله
پوشش امداد هوایی	در معرض ارتفاع بودن در تراورس کورنیش (نقاب)

مسیر شمال شرقی

مزایا	معایب
ازدحام کمتر	دمای سردتر و باد بیشتر
امکان رانندگی تا بیس کمپ	کمپ ها در ارتفاع بالاتر هستند
کوهنوردی آسانتر تا کمپ های میانی	مشکل با سنگ های سست و شکننده
روز قله کمی کوتاهتر است	امکان امداد هوایی خیلی کمتر

حال بیایید نگاه دقیق تری به هر دو طرف بیاندازیم

مسیر گردنه جنوبی

سر ادموند هیلاری و تنزینگ نورگی در اولین صعود به قله اورست در تاریخ از این مسیر استفاده کردند. در آن زمان این مسیر تنها دو بار توسط تیم های سوییسی در بهار و پاییز ۱۹۵۲ امتحان شده بود. آنها به ارتفاع ۸۵۰۰ متری بالای گردنه جنوبی رسیده بودند. در ادامه درباره مسیر گردنه جنوبی بیشتر توضیح می دهیم. شما همچنین می توانید راهنمای صعود به اورست از بیس کمپ تا قله پیرامون این مسیر را در موج کوه بخوانید.

بیس کمپ

در روی یخچال و در زیر سایه پوموری و آبشار یخی خمبو برقرار می شود. اینجا در فصل صعود مانند یک روستای کوچک با صدها چادر به نظر می رسد.

کمپ ۱

ارتفاع کمپ یک: ۵۹۴۳ متر

فاصله از بیس کمپ: ۲.۵ کیلومتر – ۴ تا ۶ ساعت

این قسمت از یخشار خمبو می گذرد و به عنوان خطرناکترین بخش مسیر جنوبی شناخته می شود. حرکت یخشار گاها به نزدیک یک متر در روز میرسد که می تواند خطرناک شود. همچنین خطر سقوط سراک های یخی غول پیکر نیز وجود دارد.

کمپ ۲

ارتفاع کمپ ۲: ۶۴۰۰ متر

فاصله تا کمپ یک: ۳ کیلومتر – ۲ تا ۳ ساعت

راهپیمایی از کمپ یک به کمپ ۲ از کم غربی عبور می کند که خطر شکاف زیادی دارد. در این قسمت همچنین می توان به خطر بهمن از شانه غربی اورست اشاره کرد.

کمپ ۳

ارتفاع: ۷۱۶۲ متر

فاصله تا کمپ دو: ۲.۵ کیلومتر – ۳ تا ۶ ساعت

در این قسمت مسیر لوتسه فیس قرار دارد که صعود آن به دلیل ارتفاع و شیب زیاد مسیر سخت می شود. شیب مسیر در اینجا بین ۲۰ تا ۴۰ درجه متغیر می باشد.

نوار زرد – ۳ ساعت

مسیر صعود از کمپ ۳ به گردنه از نوار زرد شروع می شود. ابتدای مسیر شیب تند است اما با افزایش ارتفاع کمی بهتر خواهد شد. صعود این قسمت صخره ای از نظر فنی دشوار نیست اما کمبود اکسیژن کار را چالشی خواهد کرد.

تیغه ژنو – ۲ ساعت

این قسمت احتمالا بعضی از پرشیب ترین بخش های مسیر را در خود دارد که البته در صورت داشتن یک لایه برف صعود آن آسان تر خواهد بود.

گردنه جنوبی: ۸۰۱۶ متر – یک ساعت یا کمتر

به ماه خوش آمدید. اینجا مکانی است که کمپ ۴ برقرار می شود. و توسط اورست در شمال و لوتسه در جنوب احاطه شده است. به طور کلی تیم ها در اینجا چادر قله خود را برقرار کرده و حرکت قله هم از همینجا شروع خواهد شد.

بالکونی: ۸۴۰۰ متر – ۴ تا ۵ ساعت

در این قسمت اکثر کوهنوردان با اکسیژن کمکی در یک مسیر شیب دار و مثلثی شکل و در طناب ثابت به سمت بالا حرکت می کنند. عموما صعود از نیمه شب آغاز شده و سرعت حرکت هم به شکل دیوانه کننده ای کم است. با دوره های توقف کامل به دلیل کوهنوردانی که در جلو حرکت می کنند. شرایط بالکونی بسته به میزان بارش می تواند سنگی یا برفی باشد. برخی از کوهنوردان در این قسمت از کلاه ایمنی استفاده می کنند. اکثر افراد در بالکونی بطری های اکسیژن را تعویض کرده و ادامه می دهند.

قله جنوبی: ۸۶۹۰ متر – ۳ تا ۵ ساعت

صعود از بالکون تا قله جنوبی پرشیب و پیوسته است. میسر در این قسمت به شکل چکمه مانند می باشد. از مناظر زیبای اینجا به طلوع و لوتسه می توان اشاره کرد.

قدمگاه هیلاری: ۸۶۹۰ متر – ۱ ساعت یا کمتر

یکی از پرتگاه ترین قسمت های صعود مسیر جنوبی عبور از تراورس کورنیش (نقاب) و قدمگاه هیلاری است. این مسیر به اندازه کافی عریض است که افراد دچار مشکل نشوند. قدمگاه هیلاری نیز یک بخش کوتاه شامل یک صخره است که با ثابت گذاری صعود می گردد. معمولا یک طناب برای بالا رفتن و یک طناب برای پایین آمدن افراد وجود خواهد داشت.

قله: کمتر از یک ساعت

قسمت آخر پس از قدمگاه هیلاری تا قله یک شیب متوسط برفی است. که هیجان صعود با وجود خستگی کوهنوردان را به جلو خواهد برد.

مسیر شمال شرقی

مسیر شمالی اورست اولین تلاش ها را در سالهای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به خود دید و یکی از مشهورترین این تلاشها، برنامه ای بود که در طول آن مالوری و ایروین در کوه گم شدند. همچنین سال ۱۹۲۲ برای اولین بار از اکسیژن کمکی برای صعود این مسیر استفاده شد. اولین صعود این مسیر هم توسط کوهنوردان چینی در سال ۱۹۶۰ انجام شده است. البته این صعود با یک داستان جالب و مبهم همراه است که می توانید گزارش اولین صعود اورست از مسیر شمالی را نیز در موج کوه مطالعه کنید. در هر صورت در سال ۱۹۷۵ مجددا چینی ها یک بار دیگر این مسیر را صعود کرده و پله دوم را در آن نصب می کنند.

تبت از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰ به روی خارجی ها بسته بود و از هر گونه تلاش بیشتر جلوگیری کرد تا اینکه یک تیم ژاپنی در سال ۱۹۸۰ از طریق Hornbein Couloir در جبهه شمالی به قله رسید.

در ادامه مختصری هم به مسیر شمالی می پردازیم

بیس کمپ: ۵۱۸۲ متر

واقع در منطقه شنی و نزدیک به معبد رانگبوک و البته در انتهای یک جاده قرار دارد. همه جابجایی ها تا اینجا به وسیله خودرو انجام می شود. تا جایی که ما اطلاع داریم هیچ هلی کوپتری برای نجات یا تخلیه نفرات در سمت شمال اورست یا برای کوه دیگری در تبت وجود ندارد.

کمپ موقت: ۶۱۸۷ متری – ۵ تا ۶ ساعت

این مکان در اولین صعود به بیس کمپ پیشرفته و در طول فرآیند هم هوایی به کار برده می شود. در اینجا چند چادر قرار می گیرد.

بیس کمپ پیشرفته: ۶۴۹۲ متر – ۶ ساعت اولین بار

بسیاری از تیم ها از بیس پیشرفته به عنوان کمپ اصلی خود در طول دوره هم هوایی استفاده می کنند، اما خب ارتفاع این کمپ بسیار بالاست.

گردنه شمالی یا کمپ ۱: ۷۰۰۰ متر – ۶ ساعت (اولین بار)

با ترک کمپ یک یا گردنه شمالی کوهنوردان به یخچال رانگبوک شرقی می رسند و برای اولین بار کرامپون می پوشند. پس از یک کوهنوردی کوتاه، طناب ثابت ها شروع می شود و شاید چند نردبان هم برای روی شکاف های عمیق یخی در مسیر قرار گرفته باشد.

کمپ ۲: ۷۵۰۰ متر – ۵ ساعت

عمدتاً یک یال شیب دار و برفی که به صخره تبدیل می شود. وزش بادهای شدید گاهی اوقات مشکل ساز است که این باعث سردی هوا در حین صعود میشود. برخی از تیم ها از کمپ ۲ به عنوان آخرین کمپ در مرحله هم هوایی استفاده می کنند.

کمپ ۳: ۸۳۰۰ متر – ۴ تا ۶ ساعت

کمپ ۳ به شدت در معرض بادهای شدید قرار دارد و نقطه شروع تلاش نهایی قله محسوب می شود.

نوار زرد

با خروج از کمپ ۳ کوهنوردان طناب ثابت را از بین مسیر صخره ای و برفی دنبال می کنند. این قسمت از بخش از نوار زرد است. از اینجا کوهنوردان یک رمپ کوچک تا رسیدن به خط الراس شمال شرقی دارند.

پله اول: ۸۵۰۰ متر

اولین پله از سه پله مسیر شمالی که از سمت راست خود مسیر عبوری می دهد و البته توسط طناب ثابت هم صعود می شود. در اینجا تکنیک پای کرامپون اهمیت خواهد داشت(کرامپون روی سنگ)

صخره قارچی: ۸۵۴۹ متر – ۲ ساعت از کمپ ۳

کوهنوردان از این ویژگی سنگی برای اندازه گیری و ارزیابی میزان صعود خود استفاده می کنند. کپسول اکسیژن هم عموما در این قسمت تعویض می شود. این مسیر می تواند پر از سنگ های سست باشد که با حرکت کردن با کرامپون را سختتر هم خواهد کرد.

پله دوم: ۸۵۷۷ متر – ۱ ساعت

این قسمت کراکس مسیر و مشهور به نردبان چینی هاست. کوهنوردان ابتدا باید از یک سنگ ۳ متری بالا رفته و سپس از یک نردبان تقریبا عمودی و حدود ۹ متری هم صعود کننند. این بخش در معرض یک شیب ۳۰۰۰ متری قرار دارد. در این قسمت نمی توانید به راحتی قرار گرفتن پاهای خود روی نردبان را ببنید پس احتمال تاخیر و سرمازدگی و …هم افزایش خواهد یافت.

پله سوم: ۸۶۹۰ متر – ۱ تا ۲ ساعت

ساده ترین قسمت از سه پله. البته نیاز به تمرکز خواهید داشت.

هرم قله: ۲ تا ۴ ساعت

یک شیب تند برفی که اغلب باد می وزد و به شدت هم سرد است. کوهنوردان در مسیر شیب دار حرکت کرده و قبل از آخرین یال به قله سه پله سنگی کوچک دیگر روی یک سطح شیب دار را تجربه می کنند.

قله: ۸۸۴۹ متر – ۱ ساعت

فاصل افقی ۱۵۰ متری از امتداد خط الراس تا قله کاملا در معرض دید قرار دارد. زاویه شیب ها بین ۳۰ تا ۶۰ درجه است.

جمع بندی

در مجموع می توان گفت که مسیر شمالی نسبت به مسیر جنوبی قدری خطرناکتر است. البته مسیر جنوبی هم شلوغتر بوده و عموما هم گرانتر خواهد بود. یکی دیگر از مزایای مسیر جنوبی نسبت به شمالی این است که دولت چین در سالیان مختلف و به دلایل گوناگون صعود به این مسیر را ممنوع کرده است.